{"id":741,"date":"2025-06-12T09:16:01","date_gmt":"2025-06-12T09:16:01","guid":{"rendered":"https:\/\/slowathens.be\/?p=741"},"modified":"2025-06-12T09:16:01","modified_gmt":"2025-06-12T09:16:01","slug":"de-job","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/slowathens.be\/?p=741","title":{"rendered":"de job"},"content":{"rendered":"<p>[et_pb_section fb_built=&#8221;1&#8243; _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_row _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_column type=&#8221;4_4&#8243; _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_text _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;]<\/p>\n<p>Er zijn drie mogelijke shifts, de gewone dagshift als van negen tot vijf, de middenshift van elf tot zeven en de late van \u00e9\u00e9n tot negen. Griekse tijd, dus telkens een uurtje later dan in Belgi\u00eb. Ik heb ondertussen geen echte voorkeur meer want ze bieden allemaal wel iets en nemen evengoed ook iets weg. De ene dag kan ik uitslapen en loop ik langs de markt en voelt het als een vrije dag tot de middag en de andere geniet ik na de uren van een wandeling naar het park en doe ik nog een boodschap en kijk ik op mijn terras naar de kleuren van de valavond. Ook het werktempo verschilt van dag tot dag en op een zeldzame kan ik een half boek uitlezen tussen de telefoons maar op de meeste snel een slok water nemen en even ademen. Tijdens drukke dagen vliegen de uren voorbij maar kan ik tegen het einde nog amper mijn openingszin uitbrengen die ik ondertussen wel de beste versie vind van de vele die ik uitprobeerde. Ik blijf zoeken naar iets van autonomie in een systeem waar dat eigenlijk niet mag maar ik doe wat ik vind dat er nodig is als er absurd iets anders wordt voorgeschreven. Ik heb deugd van het digitale contact met collega\u2019s ook al is dat beperkt tot een chat maar de emojis vliegen in het rond en we steunen en foeteren en geven soms een high five want we zijn dit wel samen aan het doen. En elk op onze manier willen we het goed doen. In deze nieuwe en voor mij zo andere werkcontext gaat het toch ook over verbinding en autonomie en goed proberen doen. Dat klinkt dan weer ongelooflijk bekend.<\/p>\n<p>Ik heb tonnen meer respect gekregen voor mensen die dit dag in dag uit en jaar in en uit doen, voor kassiersters en verkopers in winkels die keer op keer iemand met een glimlach begroeten en helpen en tot ziens wensen ook al zijn de bezoekers niet altijd even spraakzaam. Voor buschauffeurs en straatvegers die behalve lange dagen werken vriendelijk knikken en behulpzaam blijken. Voor medewerkers van callcenters die uren mensen te woord staan en proberen helpen ook al krijgen ze soms de volle lading en geloof me dan is het even zonder glimlach en wordt de headset vlot gedempt.<\/p>\n<p>Ik heb een vrije dag en trek naar buiten. Ik probeer nu n\u00f3g meer elke begroeting te ontvangen en terug te geven met mijn breedste glimlach en een dankjewel. Want ik weet amai dat kleine gebaar maakt echt een wereld van verschil. Misschien is dat wel een belangrijke reden waarom ik hier graag ben want Grieken zijn meester in het uitvoerig begroeten en hoe is het en alles goed en dankjewel en het gaat je goed en een fijne dag verder en ga zo maar een paar minuten door. Dringend tijd om al die variaties en nuances -en dat zijn er wel wat- te leren en ermee gul in het rond te strooien. Naste kal\u00e1!<\/p>\n<p>[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Er zijn drie mogelijke shifts, de gewone dagshift als van negen tot vijf, de middenshift van elf tot zeven en de late van \u00e9\u00e9n tot negen. Griekse tijd, dus telkens een uurtje later dan in Belgi\u00eb. Ik heb ondertussen geen echte voorkeur meer want ze bieden allemaal wel iets en nemen evengoed ook iets weg. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":742,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-741","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/741","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=741"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/741\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":749,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/741\/revisions\/749"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/742"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=741"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=741"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/slowathens.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=741"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}