Drie weken samen en we namen ons voor om tripjes en uitstapjes te doen omdat we eigenlijk nooit nog ‘verlof’ nemen maar stilaan wel de behoefte voelen. Ik plan enkele dagen nadat Hendrik aankomt een weekend naar Aegina, ons goed bekend want we waren daar al regelmatig en ook ooit al een hele week. Maar kijk, een uitje en we huurden een auto en een wat bizar huisje in het binnenland met twee fijne terrassen om ochtend en avond door te brengen en aten er heerlijk gegrilde inktvis met zicht op kabbelend water. Een pril vakantiegevoel.
We werken een week en trekken het volgende weekend op daguitstap naar Elefsina, een plek al lang op mijn en op Hendrik’s lijst. Het is de eerste keer dat we zo ver met een ticket van 1,10 euro uit de stad pendelen en komen anderhalf uur later via metro en bus ter plaatse aan. In 2024 culturele hoofdstad van Europa, voor ons vooral een plek die Athene verbindt via een heilige weg met een archeologische site vol lentebloemen waardoor de stenen bijna achtergrond worden. Lunchen is een vast onderdeel van onze uitstapjes dus we nestelen ons na ons bezoek tevreden in de plaatselijke vistaverne en reizen gezapig terug naar huis.
In ons laatste weekend gaan we voor het eerst in al die jaren naar de grote wissel van de wacht aan het parlement en ik ben ontroerd door de samenhang en samenhorigheid en trots waarmee geschiedenis en zware schoenen gedragen worden. Ik neem me voor dit nog te doen en te ontdekken hoe de seizoenen de kostuums zullen bepalen. Onze laatste vrije dag trekken we naar Kifisia en we willen zeker het natuurhistorisch museum doen. Een flink half uur met de metro noordelijk en we belanden in een rijkere buurt van Athene. Na het museum is het tijd voor lunch maar we voelen ons niet helemaal thuis hier en missen de licht typisch Griekse chaos van de stad en onze buurt. De supermarkt hier blinkt uit in extra aanbod en producten, de gekende koffieketen Everest heeft een exclusive versie, de boetieks zijn chiquer en de mensen lijken net iets minder met elkaar begaan en de stoplichten worden verrassend gerespecteerd. We checken kort bij elkaar en besluiten om dorstig en hongerig de metro te nemen en terug te keren naar ‘onze’ buurt en de vistaverne achter de hoek waar we neervleien rond 15u en na ons nog een paar kleine gezinnen met kinderen die net uit school komen. Zucht en heerlijk.
We sluiten onze tijd samen af met de aanschaf van een mini barbecue en gaan voor het eerst een zak kolen kopen en een knijptang en aanmaanblokjes. Morgen marineren we kip, geen filet van kippenborst maar wel van kippenbil. Sappiger zeggen ze hier en ook Hendrik beaamt al lang, en ok ze en hij hebben een punt. Dat het fijn was, ik het weer zal missen en de mini psistaria klaarstaat voor de volgende passage.