Select Page

Het is de laatste dag van het jaar en dat betekent voor mij ook verjaren en we begonnen er gisteren al  aan. We trokken ’s morgens naar de boerenmarkt hier in de buurt en het is genieten kraam na kraam. De kleine komkommers, broccoli, trossen look, bussels groene kruiden, diverse kolen en bergen appelsienen blinken uit in kleur en imperfectie. We hebben champignons nodig en vinden een kraam met zoveel soorten paddenstoelen dat ik duizel en voor het eerst zie ik een ‘stronk’ oesterzwammen zoals ze eigenlijk groeien, niet als losse schelletjes dus. Ik word daar gelukkig van en ook wel even stil omdat ik geen idee had hoe een oesterzwam groeit maar kijk ik ben blij met onze eerste stronk ever. De volgende halte is het viskraam want we maken verse kabeljauw keftedes -balletjes- en reuze garnalen saganaki. Een kartonnen puntzak met verse garnalen en de kleine kabeljauw wordt gewogen en vakkundig gefileerd en of we de kop mee naar huis willen?

In de namiddag wandelen we naar het centrum want ik wil mezelf wol en breinaalden kado geven en ik vond een zaakje via maps en het blijkt een schattig winkeltje met oneindig veel garen in alle kleuren en ik kies effen en simpel want het is zeker veertig jaar geleden dat ik dit deed. De breinaalden en zes bollen wol gaan mee lunchen aan de oude agora waar we nogal belanden als we een streep zon willen op een winterse dag. We eindigen gezapig moe en tevreden al breiend en kletsend in de zetel.

Vandaag doen we een paar laatste boodschappen en gaan we lunchen in “yeitonia” wat letterlijk buurt betekent. Het is een zaakje vlakbij en heeft vooral gaarkeuken en dus een toog met gerechten om uit te kiezen die vijf minuten later op je tafel staan. Na ons komt een oud vrouwtje binnen, uitgebreid begroet door het voltallige personeel en duidelijk een vaste klant. Kiria Sonia is ergens tussen de negentig en honderd schatten we, krijgt een gepersonaliseerd bordje met een toefje mayonaise en een frisse pint. Bij het krabben van haar kraslot komt de halve familie van de zaak mee uitzoeken of ze iets gewonnen heeft en nee jammer nu niet maar de volgende keer misschien! Ik smelt weeral van zoveel zorg en het geduld en de warmte waarmee ze kijken en luisteren en haar omgevallen plastiek zakje stukje per stukje voor haar opnieuw inladen. We vertrekken met onze laatste resten in een doosje huiswaarts en de chronia polla vliegt om onze oren en ik prijs me gelukkig om zo te mogen verjaren. Het leven is hier toch echt simpeler zeggen we tegen elkaar, rechttoe rechtaan en tegelijk warm. Het vraagt niet om analyses of grootse woorden of toekomstige verlangens. Gewoon jij en ik en wij en allemaal samen hier en nu. Vol van dagelijkse kleine gelukjes die er zoveel zijn als je gewoon kijkt en de tijd neemt om er van te genieten. 

Kali chronia!