Select Page

Het is ondertussen duidelijk dat dat ‘zot plan’ ook echt een beetje migreren is, op een manier die ik tot nu niet kende. Die van niet weten, van afhankelijk zijn van wat anderen je zeggen, van de goodwill en het vertrouwen vanop afstand.

Ik heb voor van alles een nummer nodig, een contract, een aansluiting, een boekhouder, een Grieks rekeningnummer en telefoonnummer. Ik leer dat je de gezamenlijke kosten van het gebouw mogelijk cash betaalt, en een deel ervan in mindering brengt van de huur die je betaalt. Ik bel de klantendienst van een energieleverancier om een contract op mijn naam te fixen en kies ‘for English dial 0’ maar ik kom uit bij een lieve dame die alleen maar Grieks spreekt. Ze geeft me complimenten over mijn Grieks maar ik begrijp vooral dat ik best alles nog eens op mail zet. Ik ben Dora van het makelaarsbureau zo dankbaar voor de driedubbele geduldige herhalingen van wat er geregeld moet worden en waar ik wat moet gaan doen. Tijdens onze lange whatsapp-conversaties denk ik soms aha, dit is dus nog iets anders en zij zegt nee nee dat gaat over hetzelfde, maar een beetje ook weer niet. Ik probeer te begrijpen, maar probeer vooral gewoon mee te gaan in de flow en me over te geven. Het komt wel goed.

Ik beslis om een doos van de beste chocolaatjes van Gent mee te nemen, voor Dora. Die me dag en avond en weekend geloodst heeft door dit proces. En zonder wie ik geen sleutel zou hebben, noch licht of water. En ik weet, ze houden van zoet die Grieken, dus best een gulle en goed gevulde doos.