Het is 4u ’s nachts en tegenwoordig lig ik dan wat wakker. Nog een week. En het giert door mijn lijf maar het is ook goed dat het bijna zover is en dat het gaat gebeuren en dat ik zal ervaren. Niet meer alleen in gedachten en in mijn hoofd, maar met al mijn zintuigen en voelsprieten en emoties en gebeurtenissen.
Ik maak ‘s nachts ook lijstjes. Van wat ik hier nog in huis wil opruimen en een extra poetsbeurt geven. Van wat ik allemaal in mijn valies wil proppen, wetende dat ik van alles niet mee kan nemen en sommige of veel dingen zal missen. En opnieuw lijstjes van die hele inboedel die ik bij elkaar moet sprokkelen en wat heb ik écht snel nodig? Ik kom uit bij een bed of gewoon een matras is ook al goed, een deken of slaapzak of in de luxe versie een dekbed met een overtrek en zachte kussens. Een stoel en een tafeltje en een kom om ’s morgens mijn koffie uit te drinken. Zou ik in de zon zitten of schijnt die dan niet op het terras? Ik heb geen idee, zoals ik van veel nog geen idee heb. Ik ben er denk ik helemaal en totaal niet klaar voor want zo gaat dat met dingen die je nog nooit hebt gedaan… Ach, laat los Vera, en ga slapen.
Wat is het ergste dat kan gebeuren, vraagt Hendrik ’s morgens als er dan toch een kleine paniek binnenvalt. Dat ik me niet welkom voel op ‘mijn plekje’, dat mijn directe buur, onderbuur of overbuur het niet zien zitten dat ik er kom wonen. Dat ik niet onbezorgd en vrolijk yia sas kan zeggen in de gang en in de lift en bij de kruidenier beneden aan de voordeur. Maar dat hebben we nog nooit ervaren, zegt hij. Klopt, denk ik. Maar toch. Ik zal blij zijn dat het gebeurt, die eerste wederzijdse yia sas.
Het komt allemaal wel goed, je zal het zien eens je daar bent.
Ze zijn altijd behulpzaam en vriendelijk.
Maak alleen dat je niet doodop vertrekt, lost niks op.