Normaal was gisteren Hendrik aangekomen, klaar om een week mee in te richten en verder te installeren. Maar achtentwintig februari, voor ons een gewone dag, is hier een dag met een droeve betekenis en met verontwaardiging en woede ook. Heel het land ging plat dus ook geen vliegtuigen of bussen of taxi’s en dus geen Hendrik. Maar alle begrip, zeggen we tegen elkaar want we zien elkaar gewoon een dag later. Wat een kado besef ik om dat tegen elkaar te kunnen zeggen.
Twee jaar geleden was er in Tempi de zware treinramp waarbij 57 mensen omkwamen, vooral studerende jongeren die na een lang weekend naar huis terugkeerden. Sindsdien is er veel (niet) gezegd en veel (niet) geweten en wordt nu luidop geroepen dat er verzwegen en weggestopt wordt en kwam het volk massaal op straat en het was écht massaal. Ik stapte rond 11u buiten en het was opvallend rustig beneden maar eens ik de hoek omdraaide naar één van de hoofdassen van Athene stroomden de straten vol met jong en oud, families en vrienden, klein en groot, licht en donker. Tot tranen ontroerd door zoveel samenhang en protest en gemixte verbinding en verontwaardiging stapte ik mee. Ik haalde uiteindelijk het plein van Syntagma niet want het was écht massaal en keerde na een uurtje stil huiswaarts.
S’ avonds zit ik binnen in mijn lege living op één van de terrasstoelen die ook dienst moet doen als binnen-stoel en mijmer ik hoe weinig ik nog weet en hoe graag ik me zal onderdompelen. In goede en kwade tijden. Maar nu eerst Hendrik want vandaag is het 1 maart en zelfs de treinstakingen in België houden hem niet tegen. Hij is op weg!