Ik ben hier nu drie weken, peanuts eigenlijk. Ik heb ondertussen al een aantal dips gehad en heimwee naar ons huis in Gent en vooral wie daar woont en leeft en mijn buurt en alles wat vertrouwd en bekend is. Maar ik heb hier ook echt mijn kleine gelukjes.
Ik wandel deze ochtend voor de tweede keer naar het park om voor de zoveelste keer Evy in mijn oor te steken en nog eens te starten met joggen. Ik loop tussen gespierde en getrainde jeugd maar ook naast pappous en yiayias die zo herkenbaar Grieks snel-wandelen op fancy sportschoenen onder hun soms vrij deftige outfit. Ik voel me hier goed en geniet van de vroege lentebloeiers en de overvliegende felgroene papegaaien en het knikken en begroeten. Een douche later en een eerste verse koffie -na drie weken oplos…- maken mijn prille ochtend helemaal af. En ik bedenk ik ben hier graag.
Ik heb wel wat to-do’s vandaag en omdat het dinsdag is trek ik eerst naar de markt. Ik voel me nog een groentje tussen alle kramen met hun verkopers en heb vooral nog keuzestress want waar koop ik nu mijn twee preistengels en drie worteltjes en een klein busseltje jonge selder terwijl alles hier per vele kilo’s buitenvliegt. Ok, gewoon doen en al snel geniet ik van de extra appelsien die erbij wordt gelegd en het begroeten in alle vormen en ondanks mijn micro-aankopen een fijne goede verderzetting van je dag dame! Wat ik niet op de markt vind, zoek ik in de supermarkt. Ik heb een gerecht met chorizo gekozen en het zal me leren want nergens te vinden dus ik vraag aan de vers-toog pikante salami en ja hoor we hebben dat. Graag dikke schellen want het is om te bakken. Ben je zeker want om te bakken heb je gerookt varkenslapje nodig en geen salami. Ja ja, ik ben zeker en nee dat hebben wij hier nog nooit geproefd. Ik krijg een extra schelletje in mijn hand met een servietje erbij en ook nog te onthouden dat ik je schelletjes op dikte vier heb gesneden dan weet je dat voor de volgende keer. Ik reken blij af aan de kassa en ben benieuwd of die Griekse salami ook gebakken zo lekker zal smaken maar vast wel. Onderweg naar huis wandel ik op de zeer smalle en soms ontbrekende stoepen van Athene en merk ik dat ook ik begin te vertragen en wachten om elke tegenligger door te laten. En elke keer als dat met een glimlach en een dankjewel of met een tegengebaar ‘passeer maar dame’ beantwoord wordt, stijgt mijn geluksmeter. Zo anders dan ons gejaag en snel en druk en dedju die loopt zo traag en ik wil snel voorbij gedoe.
Ik heb het nog altijd niet helemaal te pakken die way of life maar ik smelt en ik weet dat dit het warme dekentje is dat ik altijd voel als ik in Griekenland ben en dat ik naast elk gemis blij en dankbaar ben om hier te zijn. Wat een kado.
Komt goed ❤️