Mijn eerste volle werkweek zit er op en het was toch wel pittig. Ok, ik ben het ritme niet meer gewend van nine to five met enkel af en toe een functionele plas-koffie-eet pauze maar het is ook echt niet simpel met al die tools en toestellen en logins en vinkjes. Voor het eerst in mijn leven heb ik ook twee beeldschermen en pas vrijdag late namiddag heb ik door dat ik de enige van de groep ben die beide nog niet gebruik dus omg snel snel een spoedcursus en inhaalbeweging maken. Verveling is zeker nog niet aan de orde, eerder uitdaging om alles te vatten en onder de knie te krijgen.
Maar toen was het plots vrijdagavond want de dagen vliegen voorbij en voor de eerste keer sinds lang het oude weeeeeeekend!-gevoel. Niet dat ik op vrijdag zot heb gedaan, gewoon naar buiten en hoera en wandelen en een boodschappenlijstje maken en genieten van ik ben hier. Op zaterdag wandel ik naar de markt door het park waar er een hondenfestival is en ik mezelf dwing om niet naar de ‘adopt me” stand te kijken. Er wordt wat afgekwispeld in het park waar er altijd veel honden ronddwalen maar nu nog vierdubbel schattig zoveel. Op de markt lijkt het alsof ena evro (1 euro) het minimum is dat je betaalt voor gelijk wat je koopt, waardoor mijn twee wortelen of drie uien of sinaasappels altijd een euro kosten maar er ook altijd extra stuks in het zakje gelegd worden. Terug thuis staat ook kuisen op mijn to-do dus ik veeg en dweil en was en hang uit op de wasdraad. Iemand vroeg me deze week maar wat is dan eigenlijk het verschil met daar en hier? Niet de zon want die was er niet maar ja die hele sfeer en toch weer die geluiden en geuren en klanken. Tja, die Griekse touch zeker?
Op zondag heb ik al een vaste routine en vertrek ik naar zee met mijn mini-rugzakje met handdoek en flesje water naar de strand-yoga. En wat doet dat deugd om de stad even achter te laten en in een andere wereld te duiken en even helemaal in body en mind te zakken en daarna helemaal zen terug richting stad te gaan. Ik koop op de terugweg aan de metro drie kleine vetplantjes die ik verpot en een plekje geef op het balkon en zak in mijn stoel met de zon en een glimlach op mijn snoet. Morgen is er weer een werkweek maar ik denk dat ik er klaar voor ben.