To be honest soms is het ook eenzaam zoals in lonely en vandaag is zo een dag. Hij begint nochtans goed want het is een vrije dag en zondag en dus trek ik naar zee voor de wekelijkse yoga. Het is ook de eerste zomers warme dag in Athene en ik geniet er echt van. Na de yoga ben ik helemaal relaxed en wandel ik op blote voeten door de kabbelende golfjes op het strand en er is geen wolkje in de lucht noch in mijn gemoed te bespeuren. Ik voel het water en een windje en de zon en het is heerlijk. Maar aan het einde van het strand begint er iets te knagen want wat zal ik nu gaan doen… en flits we zitten samen aan een tafeltje met een gegrild visje en een frisse sla en we kletsen of zijn gewoon stil aan het genieten. Een gekend en geliefd gebeuren.
Ik overweeg om het alleen te doen, dat visje met die sla maar het idee om op zondag lonely in een vistaverne aan zee te zitten tussen alle gevulde en gezellig Grieks babbelende tafels doet me een beetje krimpen. Ik trek huiswaarts, lunch op mijn terras en lees wat in een boek en denk ok dat was een golf van gemis en die hebben we weer gehad. Maar ’s avonds steekt ze weer de kop op en het is de hardnekkigste sinds ik hier ben. Ik bel Hendrik en we kletsen en ik vertel over mijn golf en bedenk ja het is ook de verjaardag van Fé en de eerste dat ik niet in de buurt ben en natuurlijk maakt dat mee het verschil. Wat zou ik die nu graag stevig tegen mijn gilet trekken voor een warme knuffel want berichtjes en bellen kunnen daar niet tegenop.
Het voelen en weten en delen verzacht en ik trek voor een laatste wandeling naar buiten. Het is nog heerlijk zacht en het is mijn favoriete valavondlicht. Ik kuier door de ondertussen bekende straatjes en eindig in de Kretenzische kruidenier aan mijn deur voor wat wortelen en uien want vanavond maak ik Griekse erwtjes en dat is voor mij puur comfortfood. Wat een timing. Ik snijd mijn groentjes op een te klein snijplankje op mijn te klein terrastafeltje maar ik hou er zo van om dat buiten te doen. Ik fruit de ui en de wortelen, er gaan aardappelen en tomaten bij en natuurlijk ook verse kruiden en citroen en als laatste de erwten. En dan is het wachten tot het goed gaar en geurend en smeuig is en dat mag wat duren. Terwijl het suddert zet ik me op het terras en wacht tot de straatlichten de bomen zullen verlichten en de ferry in de verte voorbij zal varen wat dankbaar magisch mooi is.
Tja, en zelfs in eigen land kunnen mensen, zelfs omringd, gevoelens van eenzaamheid, gemis en verlatenheid ervaren… Moet natuurlijk wel iets anders zijn zo beetje ontheemd, al zéker met een jarige zoon, maar hoop dat de golf mooi weer wegebt! Ik volg en leef mee ginder! 😉
Neem dat boek volgende keer mee, of notitieboekje of.. zo geef je jezelf een houding en heb je iets om je geest bezig te houden terwijl je beetje rond kijkt en eet. Een goeie auteur/verhaal en je verkeert altijd in uitstekend gezelschap 😘
Het is zeker even wennen, maar de zomer komt eraan….een andere sfeer, een andere wereld
Heerlijk zitten en naar mensen kijken, meer spontane babbels
Het lukt je …..💪💪💪💪
Paule
Ik kom al jaren naar Athene….ik blijf mij verwonderen, SUCCES voor jou 🌹
Zo herkenbaar, dat gevoel met alle daarbij horende nuanceringen , die soms je hele buikholte vullen… Het hoort er bij als je (be)leeft in een ander land, een andere cultuur…Het komt en het gaat! Soms als een speldenprikje, soms zeurend, soms ”.op-poppend”…Soms nodigt dat gevoel, die gedachten tot nadenken, tot reflecteren én leidt het naar iets dat deugd doet. het leidt tot keuzes in het moment en op termijn.
Mooi en intens Vera! Zo kom je tot wat de essentie is voor jou…
En missen is lastig maar in het positieve ook de graadmeter van liefde.
Dankjewel om ons een beetje mee te nemen,
Warme groetjes!!