Select Page

Ik vind klimmen op zich echt niet fijn maar ik hou wel van uitzicht en verte en horizon en meestal betekent dat dus… klimmen. Omdat ik aan de andere kant van de stad zit en niet in de buurt van mijn ‘lievelings’ heuvel richt ik mijn pijlen op die andere heuvel, de hoogste van de stad, de Lykavittos. Uiteraard beklom ik ook die al verschillende keren maar eerder functioneel gewoon hop naar boven want het uitzicht is er machtig en het kerkje schattig. Maar nu wil ik ook gaan ontdekken en dwalen en uitzoeken via welke wegjes en boomstamtrapjes ik aan de top geraak. Mappy zegt ongeveer drie kwartier stappen van aan mijn deur tot op de top en dat valt eigenlijk best mee. Ik geniet al direct na vertrek van de nieuwe straten die ik insla en ik loop langs een soort plein/parking waar er blijkbaar straks een feest is want er staan lange rijen tafels en stoelen en bierkratten en een grill dus ik sla de plek op in mijn gsm en noteer ‘checken’.

Ik tel tweehonderd vierenzeventig trappen voor ik aan de voet van de rots ben en ik besef en voel dat ik het warmste moment van de dag gekozen heb wat nu nog net kan maar binnenkort écht niet meer doen Vera. Ik volg vanaf de voet kleinere paadjes onder de bomen en hoe heerlijk is het  om de stad in enkele minuten onder mij te zien verschijnen en me op een eiland te wanen. Het laatste stuk pad kronkelt open naar de top en ligt genadeloos in de schroeiende zon, ik twijfel even en ik moet echt een pet of hoedje kopen maar komaan let’s go. Ik puf samen met een Grieks koppel omhoog en af en toe proberen we ons tegen een rots te duwen voor een glimp schaduw. Bezweet boven waait er een frisse wind en ik zet me in de schaduw en geniet van het uitzicht. Wat een stad. Wat een grote vlek, rondom omringd met zee en eilanden en bergen, elke keer opnieuw wauw. Ik neem mijn tijd en koel af en loop het kerkje binnen om er traditiegetrouw een kaarsje aan te steken en even naar het dansende vlammetje te kijken.

Ik daal af langs een ander pad en wandel huiswaarts door de lange straat van de zaterdagmarkt die om half vijf nog volop aan het opkramen is en waar er tussen de lege kratten en bakken hier en daar nog iets verkocht wordt. Ik koop nog snel een schep dikke groene olijven en moet me tegen het kraam klemmen want een truck passeert op enkele centimeters en hoppa hoppa wordt er geroepen en bravo want hij is er door zonder schrammen en gelukkig ik ook. Terug thuis vliegen mijn sneakers uit, blinkt mijn stappenteller en zet ik me op blote voeten op het terras, met een bordje olijven, een glas ouzo, een windje en helemaal voldaan.