Select Page

Bijna drie weken, het lijkt oneindig en voelt heerlijk om niet direct van bij aankomst aan afscheid te moeten denken. Ik ben gewoon “thuis” en het voelt als “gewoon” thuis zoals het altijd was. Ik geniet van de frissere lucht en de wolken en de dunne dons want ’s morgens zakt de temperatuur genoeg om meer dan een laken over ons te leggen. En wauw hoe lang was dat geleden. Ik knip wat uitgebloeide lavendelbloemen in ons geveltuintje en snoei een halfdode klimplant achter in de tuin. Ik loop soms wat doelloos maar wel content door huis en herken en herontdek. Ook wij.

We processen samen wat af over hoe is het met je en hoe gaan we verder en wat wil jij en wat wil ik. We babbelen en zoeken en sturen bij want we zijn geen vakantielief en willen meer samen zijn maar hoe doe je dat als ik daar en jij hier. En ik en jij nog wroetend in opbouw van wat we willen en soms al pril vinden maar toch nog volop moeten ontdekken. Niet evident merken we en elke dag opnieuw volgt een ander hoofdstukje maar zonder draaiboek dus de wat nu’s en hoe en huh? slaan soms onverwacht om de oren. Ergens halverwege lijken we te landen, het is allemaal verteld en beluisterd en ook al is er voor het vervolg evenmin een handleiding, we noteren met stip dat het in de toekomst meer ‘live’ samen mag zijn. High five, check!

Naast en tussen onze processie door is het vooral een tijd van veel ontmoeten. Een etentje van vijf uur vol kletsen, een middagaperitief die eindigt om middernacht, een koffie met eindeloos bijpraten, een spontane wandeling door centrum Gent en barbecues waar we verwend worden met culinaire hoogstandjes. Het voelt als bijtanken tot helemaal vol aub en ik wentel me in elk moment en elke knuffel van elke ontmoeting. Het mag zo nog even doorgaan die Gentse zomer. Fris, soms pittig en tegelijk oh zo verwarmend.