Select Page

Het is vandaag exact zes maanden geleden dat ik vertrok met een klein hartje en een grote valies en een krop van afscheid nemen en ik loop al enkele dagen te mijmeren over hier en over mezelf en al wie me dierbaar is. Mensen blijven me ook vragen waarom. Waarom helemaal alleen en zo ver weg en welke job doe je en zo een laag loon en dat is toch eenzaam en je laat zo veel achter. Klopt allemaal dus ja, waarom eigenlijk. Ik noem het mijn “midlife” waarbij mijn hormonen me al een hele tijd een soort omgekeerde puberteit voorschotelen en alles op haar kop zetten. Een roetsjbaan van wat wil ik nog in mijn leven en wtf en zoeken en shit en hoera en het is aan mij nu met een uitroepteken zonder eigenlijk te weten wat dat is, aan mij.

Ik ben hier een aantal dips en aha”s rijker geworden en dankbaar voor het kunnen herontdekken en heruitvinden van mezelf want daar gaat het in wezen over en zoals altijd zit het in de kleinste dingen. Genieten van uren zee en wind en geluiden, rondwandelen en dwalen door straten, markten en groenten, stilzijn en ergens zitten zonder me ook maar iets of iemand af te vragen. Dat is nieuw voor mij na een levenslange focus op wat een ander zou vinden en willen en nodig hebben en daaraan proberen voldoen of evengoed proberen ontsnappen. Ondertussen voel ik me dicht en verbonden met mijn -verre- supporters die me onderweg duimpjes en hartjes sturen maar ook wel eens fronsen want ongevraagd mee op de roetsjbaan zitten en af en toe minstens even luid wtf willen roepen. 

Het is vandaag behalve zes maanden een gewone zondag van lakens wassen en aan de wasdraad hangen en iets koken uit mijn ‘efkolaki’ kookboek met verse tomaten van de Kretenzer beneden en gemalen gehakt -één keer mevrouw? of twee keer door de molen- uit de supermarkt. Een gewone zondag met een telefoontje naar mijn moeder, naar Fé en naar Hendrik. Die laatste komt er aan, en ik weet dat het soms pittig is maar je favoriete ouzo staat klaar en met open armen schat!