Het leven gaat ook hier haar gewone gangetje. Ik werk, doe boodschappen, kook, was en plas, geniet van mijn -vooral digitaal- sociaal leven, doe uitstapjes, lees een boek en ben gelukkig en soms ook even niet. Zoals dat nu eenmaal gaat.
Deze week ook een eerste keer ziek. Niet superziek maar plat en snottig genoeg om geen hele dag enthousiast telefoontjes te doen en ik laat weten dat ik er niet zal zijn. Ik heb een attest nodig dus ga voor het eerst op zoek naar een huisdokter en dat begint zoals altijd bij de dichtste in de buurt. De eerste neemt niet op, de tweede heeft een online afsprakenportaal maar zonder beschikbaarheid. Ik bel toch en vraag of ik een afspraak kan krijgen en ja hoor kom maar af. Tien minuten later zit ik in een soort wachtzaal en zak diep weg in een beetje versleten leren zetel. Een halfopen schuifdeur markeert de ruimte tussen de wachtzaal en het kabinet maar zelfs gesloten kan je elk gesprek meevolgen. Er wordt eláte geroepen en ik loop binnen waar een vrolijke Griekse van mijn leeftijd me toelacht en ondertussen nog een paar telefoons doet. Dat ik ziek ben en een attest nodig heb en ok we zullen eens kijken. Van waar ben je en wat doe je en ah tof je woont hier in de buurt! Mijn sociale zekerheidsnummer doorstaat haar eerste test en hier is je attest en mijn kaartje en de visite kost twintig euro en doeme ik heb geen cash bij dus ik zal naar een ATM gaan en geld afhalen? Maar nee, we rekenen volgende keer wel af. Maar volgende keer kan een tijdje… Ach, is goed en verzorg je!
Ik stap buiten en ondanks snot en hoofdpijn voel ik me weer wat lichter en ik loop langs de wekelijkse boerenmarkt terug naar huis. Ik doe snel wat boodschappen want niets beter dan soep als ik snottig ben dus ik maak voor de zoveelste keer mijn favoriete linzensoep. Ik merk thuis dat het potje komijn zo goed als leeg is want ze houden er blijkbaar echt van in de Griekse keuken. Ik zet het op mijn boodschappenlijstje net onder “klein potje voor eigen oregano” want mijn hangkruiden op het terras hadden een snoeibeurt nodig en na een paar dagen drogen ben ik benieuwd naar de smaak van mijn eigen trosjes.
Het lijkt soms wel hetzelfde dat leven hier met haar dagelijkse gebeurtenissen en routines en beslommeringen, maar in alles is er elke keer dat kleine verschil waardoor het hier toch net iets meer schittert. Een beetje zoals de zee op zondag.
Veel beterschap. Dikke knuffel
Dag Vera,
Ondertussen ben je hopelijk van je verkoudheid af.
Arts in de dichte buurt in altijd gemakkelijk.
Ben jaloers van je kruiden op het terras, hier lukt dat niet omdat er teveel wind is en alles omver waait.
De kruiden hebben ook veel meer geur en smaak bij jou denk ik.
Hou je gezond en wel, groetjes