Ik ben hier nu negen maanden en ik denk spontaan aan een voldragen zwangerschap en het voelt ook een beetje als een nieuw begin of eerder een nieuw laagje in mijn zijn hier. Ik weet nog levendig mijn verbazing en opwinding in de eerste weken en maanden om daarna te zakken naar ok ik ben hier en een zoektocht in mijn daily life. Ik heb me onderweg echt wel afgevraagd wat is nu eigenlijk het grote verschil met mijn thuis in Gent en het antwoord krijgt stilaan vorm.
Het zijn de ondertussen vertrouwde geluiden van auto’s en straatventers en overvliegende groene parkieten, soms alles gemoedelijk en soms als een kakafonie van lawaai. Het is de onvoorspelbaarheid van zon en regen en het loslaten daarvan door omhoog te kijken op het moment zelf. Het is het heldere licht op een bewolkte dag alsof er een spot gericht staat achter de grijze wolken, het geluid van de krakende ijzeren buizen van de luifels als de wind escaleert. Het aanbod van fruit en groenten dat meegaat met de seizoenen en wegblijft van alles moet altijd en overal beschikbaar zijn. Een zekere natuurlijke simpelheid die ontzettend deugd doet.
En het is ook wat ik bij mezelf (her)ontdek door hier te zijn, hoeveel ik van natuur en wandelen hou en het blijft een klein wonder hoeveel bomen en bloemen kris kras door elkaar de grote stenen vlakte camoufleren. Ik hou van de lichte chaos op straat en het niet strak geregisseerde bewegen, van auto’s die niet claxoneren als je op straat loopt omdat er nu eenmaal soms geen stoep meer is. Ik glimlach als de kassierster ongehaast elke klant vriendelijk begroet en een babbel slaat ook al staat er een rij van tien te wachten. Ik vind wachten op een bus die soms niet komt niet erg meer want een moment als een ander en ik hoef niet meer snel straks en daar te zijn. Tijd is hier een ander begrip, tijd wordt hier anders beleefd en het leven anders geleefd. Ik heb hier ontdekt om meer te leven en minder geleefd te worden omwille van allerhande al dan niet bewuste verwachtingen en opgelegde kaders en dat voelt als een enorme bevrijding.
En amai wat ben ik immens dankbaar -schat- dat ik dit mag ervaren en ontdekken en ongelooflijk nieuwsgierig naar wat nog komt.
Hoe mooi weet je dat te omschrijven! En ik snap het helemaal! 🙂